تبليغاتX
Image and video hosting by TinyPic :: آبیک ::  

آبیک



    

هر روز وقتي بر ميگشتيم، بطري آب من خالي بود، اما بطري مجيد پازوكي پر بود. توي اين حرارت آفتاب، لب به آب نمي زد. همش دنبال يه جاي خاص مي گشت. نزديك ظهر، روي يك تپه خاك با ارتفاع هفت هشت متر نشسته بوديم و ديد مي زديم كه مجيد بلند شد. خيلي حالش عجيب بود. تا حالا اينطور نديده بودمش. هي مي گفت پيدا كردم. اين همون بلدوزره و...
يك خاكريز بود كه جلوش سيم خاردار كشيده بودند. روي سيم خاردار دو شهيد افتاده بودند كه به سيم ها جوش خورده بودند و پشت سر آنها چهارده شهيد ديگر. مجيد بعضي از آنها را به اسم مي شناخت. مخصوصا آنها كه روي سيم خاردار خوابيده بودند. جمجمه شهدا با كمي فاصله روي زمين افتاده بود. مجيد بطري آب را برداشت، روي دندان هاي جمجمه مي ريخت و گريه مي كرد و مي گفت:«بچه ها! ببخشيد اون شب بهتون آب ندادم. به خدا نداشتم. تازه، آب براتون ضرر داشت!» ... مجيد روضه خوان شده بود و ... .

به نقل از محمد احمدیان - وبلاگ نشانه

+نوشته شده دریکشنبه شانزدهم دی 1386ساعت 20:58 توسط محمدی فر |

  • نويسنده : ميم ف ز مهياس
  • به نام خدا ...


    کمي گوش کنيد ... !
                  آيا مي شنويد ... ؟
                                هنوز صدا را ميتوان شنيد ... !
    چه صدايي ... ؟!
          واقعاً چه صدايي ... ؟!
                اگر مطلب قبلي را خوانده بوديد ...
                       حتماً مي گفتيد  : ... 
                                 هَل مِن ناصِرٍ يَنصُرني ...
    امّا اينبار ...


           صدا آنقدرها هم دور نيست که بگوييم گوش جان ميخواهد ... !
    صدا ها هم کم نيست ... !
           دوباره گوش کنيد ... !
                    آيا واقعاً مي شنويد ... ؟!
    در هر شهري که باشيد ... 


                کافيست به گوشه کنار شهرتان بنگريد ... !


                            کافيست در نگار خود ... کمي هم گوش کنيد ... !
                                            آنهم گوشي نه گوش جان ... !
    تا کنون لاله اي ديده ايد ..
                  اينبار نه يکي دو تا ...
                              هزاران لاله سخن گو ...
                                         به راستي اين لاله ها چه مي گويند ... ؟!
    اين سخن يکي از آن لاله هاي سخن گوست :... !
     « ... مقداري به معنوّيت اسلام فکرکنيد ...
    شما نيّتتان اين باشد که براي خدا کار کنيد و جوابگوي شهداء باشيد ...
    بدانيد که فرداي قيامت هر کس را با رهبرش خوانند و ما بايد به دنبال رهبرمان حرکت کنيم ...
    روحانيون و ياران امام را هرگز تنها نگذاريد ... دوستانم ميدانند مه من از هيچ نمي ترسم ...
     من از گلوله هاي توپ دشمن نمي ترسم ... از ترکش هاي خمپاره باکي ندارم ...
    من از تمام فتنه هايي که شياطين برايمان ايجاد مي کنند نمي ترسم ...
    من از يک چيز مي ترسم و آن
                                        فشار قبر
                                                    است ...
    اصلاً اسمش را که مي آورم تنم به شدّت مي لرزد ...
    اين مسائل را با چشمان گريان براي شما مي نويسم ... »


    « ... خداوند انشاءالله مرا ببخشد ... »



    شنيدي ...
         اينها سخنان يکي از آن لاله هاي سخن گوست ...
    سخنان زنده اي از سردار شهيد قربان کهنسال
                             فرمانده گردان امام محمّد باقر عليه السلام لشکر 25 کربلا
    ـ« پندار ما اين است که ما مانده ايم و شهداء رفته اند ...
                      اما حقيقت آن است ... 


                                 که زمان ، مارا با خود برده است ... و شهداء مانده اند . »ـ
    همين سه خط  بالايي هم نوشته سخن گويي از لاله ديگري است ...
               آري صداي اين لاله نزديک تر است ...
                           صداي سيد شهدان اهل قلم شهيد سيد مرتضي آويني است ...
    تا کنون به خيابان هايي که در آنها قدم ميزنيد ...
                          يا بزرگ راه هايي که درآن حرکت مي کنيد ... نگاهي انداخته ايد ...
    واقعاً زمان ما را با خود برده است ... !
    نميدانم ...
    واقعاً نميدانم ...
    حتماً با خودشان ميگويند ... !
                     ما براي دين ... ناموس ... خاک ... غيرت و حجاب اين مملکت و مردم خون داده ايم ...
    خوني کربلايي ...
    خوني ... علوي و فاطمي ...
    خوني ... عباسي ...
     به راستي ...
                  چه کسي جوابگوي اين همه صداست ... !؟؟
     
    فشار قبرم هيچ ... !
         کاش خود نيز ميتوانستم حداقل سرم را جلويشان بلند کنم ... !
    کاش ...
    کاش ...


    سخنان اولين لاله را از وبلاگ عروج نوشته فشار قبر آورده ام ... !؟
    نمي خواهد باز عراجيف حقيري چون من را بخوانيد ...
    موسيقي وبلاگ
    عروج را گوش کنيد ...
    صداي معصومانه همسفري را مي شنويد که نه با من سخن ميگويد ونه با شما ...
    با لاله اش ...
            با پدرش سخن ميگويد ... !
                            اگر فرصتي 10 دقيقه اي داريد گوشي با دل و جان بسپاريد ... 
    معصومانه و زيبا ...


    خدايا ... سرم را در جلوي صاحب آن صداي مصومانه چگونه بلند کنم ... !
    خدايا ...
    خدايا ...
     زهرا جان ... از تو و لاله ات ... از صاحب نامت خجالت ميکشم ...
                            مرا ببخشيد و حلال کنيد و دعا کنيد تا روزي جوابگويتان باشم ... !


                                                                                                                         يا حق ...

    +نوشته شده درپنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت 2:56 توسط محمدی فر |

    نامه ای به مادر

    مادر جان سلام سلامت باشی الهی ، از طلائیه برایت نامه مینویسم ، واژه هایم طلائی ترین لحظه های خود را فریاد می زند ، مادر دلم برایت تنگ شده

    میخواستم اشکهایم را با نامه برایت پست کنم برایت اما یاد قلب بیمار تو افتادم گفتم که صلاح نیست مادر جان! من امشب باشب خیلی خودمانیم .کجایند مردان بی ادعا

    میخواهم تا صبح با چشمانم سجده کنم.

    به شب از سحر می گویم که آغاز لحظه های ناب جدائیست ،ستاره ها اینجا به من میخندند ، مادر جان به بچه محل ها سلام برسان، و داداش راببوس

    و بگو که من گفتم شاید از فردا تو تنها امید پدر شوی تنها! اگر نامه خط خوردگی داردبه خاطر سرفه های من است . آخر اینجا آسمان چندان آبی نیست ، سینه ام خش خش میکند مثل برگ های پائیزی  . . . مادر این چفیه هم سجاده است هم قلک اشکها یم رفیق بدی هم نیست شیمیایی که میزنند به خیال خودش مرا مدد میکند . مادر ! جبهه برای من از مدرسه بیشتر درس داشت .

    اینجا همه معلم ها شاگردند و همه شاگرد ها معلم مادر! باباخودش گفت که ایرانی جماعت ننگ نمی پذیرد .

    من خلف نیستم اگر زیر بار ذلت رنگ شوم.

    مادر اینجا صدای ردپای باران به گوش می رسد و تو را به خدا  دیگر نامه ننویس.

    مادر من و ما می جنگیم تا خدایی ترین آسمان به جهان مال تو باشد، برایم دعا کن برای دلت دعا میکنم یا علی مدد . . .

                                                        التماس دعا . . .

     

     

    +نوشته شده درچهارشنبه پنجم دی 1386ساعت 22:1 توسط محمدی فر |

    خداحافظ غروب شلمچه 

    زمزمه های عاشقی

    غروب روز عرفه        وقت مصیبت منه    روزی که از فراق تو     سنگ دل من میشکنه      از تو کویر دل من       محبت گل می کنه

    دست شکسته دلم به تو توسل می کنه     یابن الحسن . . .

    دعای عرفه . . .

    یا رازق الطفل الصغیر یا عصمه الخائف المستجیر . . .

    همنوا با امام حسین (ع) و اهل بیت اش  همنوا با حاجی شش ماهه و یاد زمزمه های عارفانه  و حج نیمه تمام کامل . . .

    روایتی داریم که بدبخت ترین مردم کسی است که ماه رمضان بگذرد و گناهانش بخشیده نشود باید  در صحرای عرفات حاضر شود تا خداوند از گناهان ایشان در گذرد.


    ادامه مطلب
    +نوشته شده درشنبه یکم دی 1386ساعت 15:5 توسط محمدی فر |

      ///
    تعداد بازديدكنندگان :
    تعداد افراد آنلاين :
    مركز آموزش ايرانيان